Vrijdagochtend, elf uur, Amsterdam. Even een ritje de stad in — altijd goed (als je plekkie hebt gevonden)— en een uur gereserveerd voor iets waar de meeste bouwers pas aan denken als het te laat is: de juridische kant van wat we maken.
Ik bouw veel. Snel. Met AI, met beeld, met tools die soms sneller live staan dan dat je "algemene voorwaarden" kunt zeggen. Dus leek het ons slim om eens rustig te sparren met iemand die er écht verstand van heeft.
Dat werd leuker dan verwacht. Een paar dingen die bleven hangen — losjes, zonder alles weg te geven.
Een gezicht is sneller een portret dan je denkt
De grootste eyeopener. Een "portret" is juridisch niet gewoon een foto van iemand — het is elke weergave die een bestaand persoon oproept. Ook als je dat nooit bedoeld hebt. Er is zelfs geprocedeerd over lookalikes, tot aan de Hoge Raad. Een gegenereerd gezicht dat toevallig op iemand lijkt, kan dus gewoon een portret zijn.
Voor onze tools hebben we dat netjes afgedekt: onze prompts beschrijven sfeer, licht en styling — nooit een gezicht, nooit haar. En de digitale modellen die we zelf maken, gebruiken we nooit zomaar: die worden altijd bewerkt en aangepast voordat ze ergens zichtbaar worden.
Maar het leukste inzicht van het gesprek: je kunt hier ook iets bouwen. Dus dat gaan we doen — een check die elk gegenereerd gezicht langs de lat legt vóórdat het live gaat. Kijken of het niet te veel op een bestaand persoon lijkt. Honderd procent waterdicht bestaat niet in dit vak, maar zo'n 'goedmogelijk ingebouwde check' maakt het verschil tussen hopen en weten waar je staat. Daarover later meer.
Locaties: verzinnen mag, de Eiffeltoren niet
Zelf locaties bedenken? Prima. Voor ons digitale modellenbureau bouwen we ze zelf, en dan gaat het om sfeer — niet om het icoon. Een stukje gevel, een plekje met Ibiza-licht, een detail dat het verhaal vertelt. Dus niet iemand vóór de Eiffeltoren, maar eerder óp de Eiffeltoren: alleen een stuk staal in beeld, en jij voelt waar je bent.
Want wil je zo'n icoon écht herkenbaar tonen, laat dan gewoon de echte zien. Juist een gegenereerde variant — net even anders, net even mooier — is het gevoelige scenario. Dunne lijn tussen inspireren en nabouwen, dus. Wij blijven aan de kant van de sfeer. Een strandhuis is een strandhuis.
Beloof wat je waarmaakt, niet meer
Misschien wel de nuchterste les: wij leveren gereedschap, geen garanties op wat eruit komt. Je kunt beloven dat je je best doet en dat je software deugt — niet dat elke output van een AI-tool honderd procent vlekkeloos de wereld in kan.
Dat onderscheid helder hebben geeft vooral rust. Je weet wat je belooft, en wat bij de ander ligt.
AI-beeld mag geen geheimpje zijn
Sinds deze zomer geldt in Nederland een transparantieverplichting voor AI-gegenereerd beeld. Gebruik je AI-beelden — bijvoorbeeld van ons — let dan hierop:
Zeg het gewoon. Maak zichtbaar dat het beeld AI-gegenereerd is, bijvoorbeeld in de footer of bij het beeld zelf.
Ook voor machines. De markering moet machineleesbaar zijn, dus ook in de code of metadata.
Geef het door. Publiceert jouw klant het beeld verder? Dan moet die het óók vermelden.
Hoe het er precies uit moet zien is nog behoorlijk open — iedereen zoekt nog, wij ook. Maar de richting is duidelijk, en die past ons prima: wij zetten er toch al graag bij dat iets AI is. Daar komt later vast nog een eigen blog over.
Wat we vooral meenamen
We gingen erin met "even de risico's afdekken" en kwamen eruit met het gevoel dat juridisch nadenken gewoon een vorm van ontwerpen is.
Kaders zijn geen rem. Kaders zijn structuur. En van structuur houden wij nogal.
Fijn weekend.
#endoor Peter.
Met dank aan Merel, die ingewikkelde dingen simpel gedreven kan uitleggen. Dat is een vak.