Van grove tas naar mooie tas

Volgende week geven we een demo met onze vrienden van RB2. De ochtend ging dus op aan hun huisstijl over de hele studio. Eén knop, en alles is van hen. Nog een klik, en het is weer van ons.
Maar het leukste kwam 's middags. Ik vroeg Claude om een klein, grof demo'otje. Van een grove tas naar een mooie tas.
Dat werd Pack Shot Studio.

Het idee

Je hebt een ruwe productfoto. Een telefoonkiekje, een leveranciersbeeld, iets van een tweedehandssite. Die gooi je erin, en er komt een packshot uit. Studiolicht, egale achtergrond, het product op dezelfde plek in het kader. Precies wat een webshop nodig heeft.
We hebben niks bedacht. We hebben gekeken naar achttien packshots uit onze eigen Perfectly Basics-tijd. Daar kwam meer uit dan ik verwachtte. De achtergrond is geen wit maar heel licht grijs, want op een witte webshop vloeit wit weg. Er zit veel meer lucht om het product dan je denkt. Schoenen staan op profiel, neus naar rechts. Riemen opgerold, gesp linksvoor.
Zeven productgroepen, elk met hun eigen regels. Tassen, riemen, schoenen, sieraden, flessen, elektronica, textiel.

De houten vloer

De eerste resultaten waren half gelukt. Letterlijk. De houten vloer uit de bronfoto bleef gewoon liggen. Of de bovenkant van de tas verdween in een soort mist.
Het model fotografeerde niet opnieuw. Het ging zitten poetsen aan wat er al lag.
Claude scherpte de instructie aan. Strenger. Nog strenger. Met FAILURE in hoofdletters. Drie keer. Er veranderde niks.
Als drie rondes taal niets doen, is het geen taalprobleem.
Dus haalden we de achtergrond weg vóórdat het model begint. Product uitknippen, op de goede tint zetten, dan pas genereren. Geen vloer meer om te bewaren. Het werkte meteen.

Alles rond de tas is rekenwerk

Daarna ging het hard. Want wat bleek: alles wat níét de tas is, kun je uitrekenen.
De achtergrondtint klopte nooit. Vraag 247, krijg 229. Dus zetten we hem achteraf goed. Toen zag ik een randje om het beeld. Een soort kader. Gemeten: het model legt soms een verloop in de achtergrond, donker aan de rand, licht in het midden. Nu wordt per stukje beeld gemeten en gecorrigeerd. Geen kader meer.
De plek in het kader. Ik wilde dat alle producten op dezelfde lijn staan. Onderkant op 12% van onder, hoogte 72% van het beeld. Dat vraag je niet aan een beeldmodel. Dat reken je uit.
Het formaat. Eerst gaven we de verhouding mee aan het model. De tas kwam er slap uit, doorgezakt, alsof hij nog aan een hand hing. "Fotografeer dit opnieuw" en "pas het in dit kader" zijn twee opdrachten, en de tweede wint. Nu componeert het model vrij en zetten we er achteraf lucht bij.
En de varianten. Eerst drie keer dezelfde foto met ander licht. Nu krijgt elke productgroep zijn eigen camerastanden.

En toen ging het mis

Laat in de middag vond ik de belichting echt slecht. Claude ging meten. Geen overbelichting. Wel grote verschillen in hoe licht het leer was. Dus dat werd gelijkgetrokken. Daarna het contrast. Alles netjes gemeten. De cijfers werden steeds beter.
De foto's werden steeds lelijker. Glimmers, vlekken, grijs leer.
"We begonnen gewoon supergoed," zei ik. "Ik ben er wel een beetje ziek van."
Achteraf is het simpel. Alles wat werkte, rekende aan wat óm de tas zit. Dit rekende aan de tas zelf. Claude keek naar de cijfers. Ik keek naar de foto.
Uitgezet. Terug naar hoe het was. De eerste serie daarna was meteen beter op kleur.

Waar we staan

Achtergrond, formaat en plek liggen nu vast, gemeten over twintig opnames. Hoe het model de tas neerzet en waar de glans valt, niet. Soms staat hij rechtop, soms zakt hij in. Dat is nog open.
En het waren 73 packshots van dezelfde roze tas. Tijd voor andere producten.
Wat ik meeneem: bij een AI-model kun je het kader bepalen. Het product niet. Daar kies je uit wat het geeft.
Een getal dat beter wordt, is nog geen foto die beter wordt.

Lekker om terug te zijn.
Peet